The reason I am writing this last blog in English is mainly because the thoughts that have been running through my mind for the last weeks have been in English and I feel like the words might lose some of their meaning in translation. And if the family where I have stayed gets the crazy idea to google me and wants to know what the hell happened; here it is.

I have no regrets, maybe a little about the amount of money I spent on it. But then again, who cares about the money? I have learned some things I think, although I am not quite sure yet what those things are exactly. One thing I am sure of though, is if I meet the perfect guy and he tells me he is a farmer, I run like hell. I consider that a valuable lesson that may prevent trouble in the future. And I believe to be a little stronger, physically and mentally. It has been an experience, that is for sure. I am glad I have at least given it a try, a real try. I thought I would like this and it turned out I did not. There was no other way to find out than to just do it.

I have truely tried. I did not like week 1, I did not like week 2. I don’t give up that easily. It might get better. I just need some time to get used to it, feel more at home, get to know some people and then it will be fine. Week 3 and 4, after giving it time and after meeting some people, still did not feel right. I did not want to get up in the morning and no matter how my body ached I did not want to go to bed at night, knowing what was waiting for me in the morning. I did go to bed immediately anyway, because I had no energy left at all. I did not feel like a guest, but like a ridiculously underpaid employee, working 10 hours a day without a single thank you, cooking dinner, getting the kids from school, it just never ended. Bruised and battered and no time for recovery.

After realising that I spent quite some time during the day taking deep breaths and telling myself to think about something else, just to prevent me from crying, I knew it was time to do something about it. Crying is not a good sign. It does not only make you look like shit, it also drains your energy and is a pretty obvious warning something’s wrong. Obviously I was not happy, most of the time just plain miserable. Being quiet, sad and angry all of the time, did not make me much fun to be around either. I could not remember the last time I laughed out loud. Except for missing a cheap employee, they might even be happy that I am gone. I sure as hell am.

So I cut my 6 months short to 4 (which was already a warning sign) and then cut it even shorter to 5 weeks. But hey, if you’re wrong about something, you also need to be brave enough to just admit it. I was wrong and there was no other reason for me to stay there except for not wanting to tell the family that I was unhappy and wanted to go home. Not a very good reason, I know, but it stretched my stay with some days. Untill I had reached my limit and had no other choice than to quit being such a chicken and get it over with.

The conclusion is I need people around me instead of trees or cows. I need to be able to go wherever I want to go and especially whenever I want to go. I need a city. I am a city girl. And most of all, and that is exactly what I was running from when I came to Norway, I need to not work so damn much. So here I am, back home. My nails polished and my high heels on. And loving it.

Het vakantiegevoel wilde maar niet komen, mijn nieuw gekweekte spieren wilde maar niet ontspannen. Ik sleepte mezelf van monument naar museum naar kerk. Dan heb ik in ieder geval een paar foto’s. Ho wacht even, je bent toch geen Japanner? Zo’n toerist wil ik niet zijn. Dus ik pakte snel mijn plattegrond erbij en ging er eens goed voor zitten. Ik had 3 uur de tijd om heel Oslo te zien, het was duidelijk dat dat gewoon onmogelijk was. Om de stad niet alleen door mijn lens te bekijken, koos ik drie dingen uit en liet de rest zitten voor een andere keer. Ik besloot er de tijd voor te nemen. Rustig lopen, eerst bekijken dán pas een foto. Dat werkte een stuk beter. Het is heerlijk om in een nieuwe stad te lopen rond de tijd dat mensen naar hun werk gaan. Terwijl de rolluiken een voor een omhoog gehaald worden, rennen vrouwen in mantelpakjes op hakjes door de straten, bouwvakkers doen eerst nog een bakkie en menig sportieveling crosst op de fiets tussen het verkeer door. Na een ontspannen wandeling in de zon plantte ik mezelf op een terrasje voor een bak cappucino. Daarna de metro in (hallelujah, metro’s!) en naar Oslo Gardemoen.

Maandag aan het eind van de middag kwam ik, vanuit Trondheim, zwaar beladen aan op het vliegveld. Daar zou ik mijn bagage dumpen en vervolgens naar Oslo gaan (en daarna…?). De 7 uur durende treinreis had me behalve stijve spieren ook wat tijd gegeven om na te denken over wat ik wilde gaan doen. De conclusie was dat Noorwegen vast een stuk leuker is als je een bak geld te besteden hebt en niet steeds met pijn in je hart wéér veel te veel geld neerlegt voor een bak koffie, broodje, salade, hotel, treinkaartje etc. Op het vliegveld aangekomen regelde ik mijn vliegticket voor de volgende dag. Dat besluit kwam vrij gemakkelijk. Als reizen gaat voelen als een heleboel gedoe, is het tijd om ermee op te houden.

Ik ga die fjorden wel een keer bekijken als ik rijk en uitgerust ben.

PS. Don’t leave me yet. Final words are coming…

Ik dacht dat ik lang zou slapen vanochtend, maar ik werd gewoon om 6 uur wakker, zoals elke ochtend. Na een uitgebreid ontbijt met eindelijk weer eens chocoladepasta liep ik de stad in. Met een zonnetje en een goed humeur heb ik nog een rondje Trondheim gedaan. Even chillen in het hotel, vervolgens de kathedraal (van binnen) en een museum bezocht. Daarna een hotel in Oslo geboekt voor morgenavond en naar een Italiaans restaurantje.

Ik twijfel of ik nog naar Bergen zal gaan. Het is er vast prachtig, maar het is allemaal zo gruwelijk duur. Treinkaartje naar Oslo kostte 80 euro. Uit eten 40 euro. Hotel in Trondheim 85 euro per nacht en het hotel in Oslo 80 euro. Als ik dan ook nog naar Bergen moet kost me dat twee keer een duur treinkaartje, een dure nacht in een hotel in Bergen en nog een in Oslo en dan vervolgens nog eens een paar honderd euro voor de vlucht naar Amsterdam. Bovendien ben ik het alleen zijn ook wel een beetje zat na bijna 6 weken.

Ik weet het nog niet. Ik ga vanavond eerst naar de bioscoop en dan zie ik morgen in Oslo wel verder.

Om 8 uur was het dan eindelijk klaar gisteravond. ‘Zeg de beesten maar gedag en doe het licht uit’. Opgelucht en verdrietig tegelijk liep ik naar mijn kelder. Na een lange hete douche heb ik het voor elkaar gekregen nog een soort van toonbaar te voorschijn te komen op het feestje van de Tjechen. Toen ik daar aankwam zat het vol met mensen, waaronder PM. Hedi en de Tjechen kwamen direct naar me toe: ‘Je gaat naar huis hoorde ik?’ Ok, dat gaat snel. Ik kon en wilde er niet teveel over zeggen omdat PM op nog geen meter afstand zat. Ik lulde er wat om heen en aasde op een biertje. Uiteindelijk lukte het me een biertje te bemachtigen en wat verder van PM af te gaan staan, zodat ik ook daadwerkelijk kon praten. Hedi vond het heel jammer dat ik wegging en nodigde me uit een keer een weekend naar haar toe te komen, zodat we alsnog naar hun cabin konden. Na een avondje ouwehoeren en bier drinken ging ik naar bed.

Laatste avond op dat rotmatras. Slecht geslapen, maar voelde me vanochtend beter dan de afgelopen weken. Na het ontbijt pakte ik mijn laatste spullen en zei Astrid, Erland en Thea gedag. Het bleek dat PM naar de verjaaardag van zijn zus ging met Rasmus en zijn ouders, in plaats van met Thea naar een volleybalwedstrijd. Het zal wel. 3 uur rijden naar Trondheim. Hele lange uren. PM was duidelijk not amused en zei vrijwel niets. ‘Ik ga eerst naar mijn zus, dan kunnen we daar lunchen en dan zet ik je daarna in het centrum af’ Ik had niet veel in te brengen geloof ik. Het liefst was ik zo snel mogelijk van dat ongemakkelijke gezeik af en wilde ik gewoon gedag zeggen en weg. Ik moest nog even geduld hebben. Bij de zus werd er gegeten en door de boer geen woord tegen me gezegd, totdat we weggingen. Ik zei opa en oma, zus en Rasmus gedag en stapte in de auto. Weer geen woord.

In het centrum aangekomen, werd de auto half oop de stoep, half op de busbaan geparkeerd en mijn spullen uitgeladen. Met de rest van de familie ging het afscheid al wat ongemakkelijk; wij doen een hand en drie zoenen, zij een knuffel. Bij PM was ik duidelijk van plan alleen een hand te geven, maar hij stond al in de knuffelhouding. Vooruit dan maar. Hij wenste me succes met alles, ik wenste hem succes met zijn boerderij. Ik was nog halverwege mijn zin ‘Thanks for everything and I am sorry that it…’ toen hij de auto instapte. Ok dan, de groeten ermee (ok, hij stond ook verschrikkelijk in de weg met zijn auto, maar toch, wat een hufter zeg).

Ik sleep mijn koffer achter me aan en loop richting het hotel. Vrij! En wat een luxe. Het hotel ziet er prachtig uit. De hele dag door gratis koffie en wafels, ’s ochtends lekker ontbijt en een werkelijk goddelijk matras. Nadat ik mijn koffer in mijn kamer had gezet en probeerde mijn schouders te ontspannen, ging ik gelijk de stad in. Mensen! Winkels! Auto’s! Leven! De hele dag gestruind, winkels gekeken, koffie gedronken en foto’s gemaakt. Ik heb gelijk mijn treinkaartje voor maandagochtend naar Oslo Gardemoen gekocht. Kan ik daar mijn koffer in een kluis zetten en met zo min mogelijk bagage naar Oslo en Bergen.

Morgen ben ik nog de hele dag hier. Nog even lekker rondkijken, wat musea bezoeken, misschien een filmpje pakken, lekker uit eten en nog een nacht heerlijk slapen voordat ik aan mijn 6 uur durende treinreis richting Oslo begin. Het vakantiegevoel moet nog komen en echt ontspannen ben ik nog niet, maar ik denk dat dat snel genoeg gaat komen. Het is in ieder geval een opluchting dat hier ben en niet meer hoef te werken en constant bij een ander te gast ben. Geen verplichtingen, geen haast, geen geforceerd gedoe.

Het hoge woord is er uit. Na ruim 5 weken lang bijna elke dag 10 uur lang me de tyfus werken, spierpijn en blauwe plekken ben ik het zat. Ik heb er al heel vaak aan gedacht gewoon naar huis te gaan. Wat doé ik hier? Ik heb wel wat beters te doen dan voor niets, niet eens een bedankje, hele dagen te werken, vervolgens kapot in slaap te vallen en de volgende dag wéér werken. Als je lichaam eenmaal gewend is aan het werk (wat nog steeds niet echt het geval is), heb je het werk zelf gewoon wel gezien. Het is steeds weer iets. Vandaag graan malen, tractor schoonmaken. Na de lunch de tweede tractor schoonmaken. Kwart over 2. Klaar voor vandaag, dacht ik. Mis. Of ik even het hele schrikdraad wilde checken op stroom en waar het niet werkte het wilde repareren. Pas toen ik met een stroommeter en ijzerdraad in mijn handen in de wei stond, werd duidelijk dat dat niet ‘even’ was. Ik baalde gelijk dat ik niet gewoon had gezegd: “nee, ik heb al meer dan genoeg gewerkt vandaag, doe het zelf maar”. Na een kwartier kloten met dat schrikdraad en mezelf op zitten vreten wegens mijn eigen lafheid, was ik het zat, spuugzat. Ik liep terug naar de stal, waar PM stond. “Doe het zelf maar. Het werkt niet en ik vind het wel genoeg voor vandaag.” “Het werkt niet?” Na wat vaag gelul van mij over die stroommeter die niet deed wat ik wilde, liet hij me gaan. Ik gooide de meter en het ijzerdraad op de gewraakte put en liep naar het huis. Smeet mijn laarzen in de hoek en begon alle laden leeg te ruimen en mijn spullen bij elkaar te zoeken. Terwijl ik mijn koffer inpakte herhaalde ik in mijn hoofd wat ik zou gaan zeggen.

Etenstijd. Om 4 uur liep ik het huis in. 10 borden. Help. Een hele lading vriendjes van de kinderen bleef ook eten. Shit. Astrid stond in de keuken en vroeg me hoe mijn dag was. Zoals elke dag zeg ik ‘mwah, wel oke’. “Je gaat dit weekend naar Trondheim?” Dit is mijn kans. “Ja en daarna gelijk door naar huis.” Verbaasd en teleurgesteld vroeg ze wat er dan was en of zij niet genoeg hadden gedaan ervoor te zorgen dat ik het naar mijn zin had. “Ik heb het PM nog niet verteld”, zei ik zachtjes. PM kwam de keuken binnen. “Wanneer ga je het zeggen”, fluisterde ze. “I don’t know, could you say it?” Weer zo’n laffe actie. Maar het huilen stond me nader dan het lachen en dat was wel het laatste waar ik zin in had. Dus Astrid zei het. Niet veel meer dan “oh”, “waarom” en “dat is voor mij een probleem”. Precies, voor joú ja, niet voor mij. Pf. Etenstijd. Astrid wrijft me over mijn rug en zegt dat het niet erg is. Ik drink snel mijn glas water leeg om te voorkomen dat ik ga huilen. Verdomme. Ander onderwerp graag.

Het eten overleefd. “Laatste avond in de stal”, zegt PM zodra ik mijn bord in de vaatwasser zet. Ik haal de koeien en voer de standaard taken uit. Bij de stieren vergeet ik het hooi te geven, bij de koeien vergeet ik het zaagsel, bij de kalfjes vul ik 4 emmers met melk in plaats van 3. Kwam overal net op tijd achter voordat iemand het doorhad. Gaat lekker. Vervolgens een uur in de kou gestaan om te zorgen dat de stieren van het land allemaal de stal ingingen. Brr. Even met Steinar staan praten en afscheid genomen. Vanavond is het feestje van de Tjechen. Ik heb er geen zin in, maar ik moet. Kan ik iedereen nog even gedag zeggen en eerlijk gezegd kan ik wel een biertje gebruiken ook.

Morgen om 10 uur ga ik met PM en Thea mee naar Trondheim, met iets meer bagage dan gepland dus. Mijn weekendje Trondheim gaat natuurlijk gewoon door. Vandaar neem ik waarschijnlijk de trein naar Oslo, misschien nog naar Bergen. Wie weet. De boerderij hou ik voor gezien, maar ik ga eerst Noorwegen nog even bekijken. Ik zal niet zo regelmatig meer bloggen, maar zolang ik in Noorwegen ben blijf ik natuurlijk gewoon schrijven. Iedereen alvast superbedankt voor alle leuke reacties, die hebben er voor gezorgd dat ik het nog zo lang heb uitgehouden. Thanks!

En dan denk je ach het valt ook allemaal wel mee, en vervolgens denk je weer wat doé ik hier en dan denk je het is eigenlijk best oké enz enz. Heel vermoeiend als je steeds op het punt staat te zeggen dat je het echt spuugzat bent en NU naar huis gaat en vervolgens weer denkt dat je je aanstelt en dat je helemaal niet naar huis wilt. Pff.

Hoe dan ook. Nog een dagje werken en dan 3 (ja je leest het goed 3!) dagen naar Trondheim. PM moet morgen naar Trondheim om zijn dochter weg te brengen, dus ik kon dan wel mee. Hij dacht een dagje (paar uur), ik dacht een weekend. Ik had het in mijn hoofd al helemaal gepland. Hij dropt me ergens in het centrum, ik zoek een hotel, ga vervolgens de hele dag cappucino’s drinken en rondlopen en windowshoppen en ’s avonds lekker uit eten, op een goed matras slapen, ontbijten met koffie, croissants en een krantje. “Je wilt er overnachten?!” vroeg hij verbaasd. “Jaha! En eigenlijk wil ik ook tot maandagavond blijven. Goed?” PM: ”Ok, dat kan wel”. Hm, dat ging wel erg makkelijk. Het komt er nu dus op neer dat ik zaterdag met de auto naar Trondheim gebracht wordt en daar blijf tot maandagmiddag, met de trein terug ga naar Rora en daar om 7 uur weer opgehaald wordt. Perfect.

Maar eerst is er morgenavond nog een feestje van de Tjechen. Skoll!

Terwijl ik de stallen aan het schoonmaken was vanochtend bracht PM een koe met een kalfje naar binnen. Hij zei verder niets en deed blijkbaar ook de deur niet achter zich dicht. Vaak hangen die kalfjes gewoon wat rond in de stal tot ze in een hok worden gezet. Ik ging gewoon verder met mijn werk. Toen ik daarmee klaar was, was het kalfje nergens te bekennen. “Heb je hem niet naar buiten zien gaan?”. Nee, alsof ik de hele ochtend op mijn reet naar dat kalfje ga zitten kijken. Het zal wel. Later op de ochtend terwijl we een wagen in elkaar aan het zetten waren: “Weet je zeker dat je dat kalfje niet hebt gezien? Hoe kan hij nou weg zijn gegaan zonder dat je het gezien hebt?” Dat kan, ja, want ik was de stallen aan het schoonmaken en heb ook geen ogen in mijn achterhoofd en bovendien heeft ie geen woord over dat beest gezegd, dus wat heb ik ermee te maken? Kom ik voor de lunch binnen, is het eerste wat de moeder van Astrid zegt: “Dus je bent een kalfje kwijgeraakt?”. Grr. Wat een lul zeg. Ik zeg: “Ík ben helemaal niets kwijtgeraakt.” Einde discussie. Uiteindelijk is dat kalfje dus nog steeds zoek en het zal me een worst wezen.

Alsof dat nog niet genoeg gezeik was, heb ik bijna mijn been gebroken terwijl ik plastic zakken in een wagen aan het gooien was. Ik stond op een deksel op een put met half hout en half piepschuim. Een misstap en zakte dus gigantisch door dat piepschuim heen. Met mijn been door de houten spijlen. Eigenlijk paste dat niet, maar ik deed het toch. Ik schrok me de tering en haalde voorzichtig mijn been weer uit die put, hopend dat er niets onherstelbaar kapot was. Het bewoog nog, het boog nog en ik kon er nog op staan. Extreem pijnlijk, dat wel. Komt PM aan, dus ik zeg dat hij zelf maar op dat plastic moet gaan staan stampen, omdat ik net door dat ding gezakt ben en dat het focking pijn doet. Het enige wat ie zegt is: “Je moet niet op het piepschuim gaan staan. Op het hout kun je wel gewoon staan.” Godsamme, alsof ik dat niet weet. Dat helpt lekker.

Het resultaat is een rood, gloeiend, kloppend en gezwollen been, waar zonder twijfel de blauwe plek der blauwe plekken gaat komen. Ik kan niet wachten…In het zwembad zie je de lifeguards kijken en denken ‘zal ik vragen of het allemaal wel goed gaat’. Ik lijk wel een extreem gevalletje huiselijk geweld met blauwe plekken óveral.

En dan na het plastic zakken slepen en gooien, om half 3, ‘mag ik de rest van de middag wel vrij’, alsof dat een groots gebaar is. Dat betekent 3 kwartier vrij voor ik eten kan gaan koken, eten en weer in de stal aan de slag kan. Djee, thanks so much! Nog een paar van deze dagen en ik ben volgende week gewoon weer thuis…

De koe die gister haar baarmoeder naar buiten had geperst, leek opgelapt. Ze liep rond en was lekker gras aan het eten. Vanochtend lag ze dood in de stal. Een paar honderd kilo niet meewerkende koe. Zie dat maar eens naar buiten te krijgen. Ik hoopte van harte dat ik niet hoefde aan te zien hoe ze met een tractor naar buiten gesleept werd. Het bleek erger: ik moest meehelpen. Dat betekent ketens aan de poten en trekken maar. Behoorlijk luguber gezicht kan ik je vertellen, zo’n dooie koe aan een touw achter een tractor. Maar ik heb mijn ontbijt binnen gehouden.

Zulke dingen gebeuren nooit. De laatste keer dat er een dooie koe in de stal lag is zeker 10 jaar geleden. Heb ik dat. Ze heeft de halve dag onder een groen zeil op het erf gelegen. Als het goed is, is ze inmiddels opgehaald. Nu alleen dat beeld nog van mijn netvlies zien te krijgen.

De rest van de dag stond in het teken van verven. De balkons van opa en oma moesten geverfd. Oma is een kletskous, die geen engels spreekt. Ik lach en ik knik wat, geen idee waar ze het over heeft. Ze doet haar best Noors zonder accent te spreken, maar heeft geloof ik niet door dat dat in mijn geval echt geen verschil maakt. De kleur verf is traditioneel bruinrood. Ik vind die kleur echt gruwelijk lelijk en na een hele dag verven nóg lelijker. Weer een paar kledingstukken naar de klote. Goed excuus om flink te gaan shoppen als ik weer thuis ben.

Niemand die kwam zeggen dat ik een keer mocht stoppen, dus om half 4 vond ik het wel prima en ruimde ik alle spullen op en boende ik met terpentine al het ‘bloed’ van mijn handen. Meer dan genoeg voor vandaag.  Die 7 uur zijn alweer ver overschreden en de stal moet ook nog gedaan vanavond.

Op zondag hoor je uit te slapen. Maar ik was zaterdagmiddag misselijk van het eten en moe van de hele dag, dus ik viel om 5 uur in slaap. Werd om 9 uur wakker van het gruwelijk irritante pianospel hierboven en viel om 10 uur weer in slaap. Geen wonder dat ik zondagochtend om 6 uur wakker was. Zo vroeg is in ieder geval de wasmachine niet bezet, dus ik besloot daar maar gebruik van te maken. Een berg was gedaan en opgehangen, voor ik ging ontbijten. Niemand te bekennen.

Om een uur of 10 kwam ik boven en vroeg ik of ik paard kon rijden vandaag. Thea zou haar vriendin, degene van wie het paard is, vragen of dat kon. Op Minsera kon niet, want het hoofdstel was niet hier. Het kleintje dan maar, Soulfox is de naam (niet Vanja, dat bleek de naam van de eigenaresse van Minsera). Thea moest eerst nog huiswerk maken, maar om een uur of 12 kon wel. Wachten dus. Ik had eigenlijk gehoopt lekker zelf te kunnen. Niet dus. Met 2 personen en een klein paardje, betekent vooral veel lopen en om de beurt een stukje rijden, niet echt wat ik ervan verwacht had. Maar waarschijnlijk kan ik volgende keer wel alleen.

De rest van de dag heb ik niets gedaan, rondgehangen, wachten tot het eten en na het eten naar bed. En toch was het vanochtend weer veel te vroeg opstaan. Met een zere kont van het rijden en nog steeds een vermoeid lichaam had ik geen keus. Opstaan en strontscheppen. Een van de koeien had wat problemen met de bevalling gehad en de dierenarts was er vanochtend vroeg om haar weer op te lappen. De baarmoeder was mee naar buiten gekomen, en die moest weer naar binnen. Lekker bloederig tafereel op een lege maag. Tijdens het ontbijt vroeg PM me wat er vandaag te doen was. Ik zei dat als ik mocht kiezen, ik in mijn bed ging liggen. Dat was niet het juiste antwoord. Nog een dagje ’spreading the shit’. Het is de laatste dag van het jaar dat dat toegestaan is, dus dat moét vandaag. Eerst naar de winkel en straks heeft ie een ‘klein klusje’ voor me. Ik vertrouw het voor geen meter als hij dat zegt, maar er niet bij vertelt wat het is. We gaan het zien.

Gisteravond was er een feestje in een ‘huisje’ met twee muren, in het weiland hier om de hoek. De Tjechen waren er, maar ook een paar boeren uit de omgeving. Erg gezellig. Vuurtje, biertje en ouwehoeren. Om een uur of 12 vond ik het wel weer tijd om mijn bed op te zoeken. Hedi bleek mijn buurvrouw. Ze is 32 en erg gezellig. Vandaag zou zij met een paar anderen, waaronder Martin de schapen bij elkaar gaan zoeken aan de andere kant van de brug, in de buurt van Moskvik. Een wandelingetje door het bos en even wat andere gezichten klonk me als muziek in de oren, dus vanochtend stond ik om 7 uur op, maakte een ontbijtje en een lunchpakketje klaar en legde een briefje neer dat ik er vandaag de hele dag niet zou zijn en ook niet mee zou eten. Om 8 uur zat ik bij Hedi op de veranda met een bak koffie.

Het schapen zoeken bleek voor ons meer een boswandeling te zijn. De bedoeling was schapen te vinden en ze de goede kant op te drijven, maar ik heb geen schaap gezien. De andere groepjes gelukkig wel, dus uiteindelijk waren alle schapen weer terecht en konden ze mee naar huis. Rond een uur of 1 gingen Hedi en ik terug naar het huis om op de veranda te relaxen, koffie te drinken, te kletsen en muziek te luisteren. En om alvast het eten klaar te maken voor als de mannen thuis kwamen. Daar lekker gegeten. Even een dagje niet dezelfde familie en even een dagje geen boerderij. Heerlijk.

Over twee weken gaan Harald (de vriend van Hedi) en Hedi naar hun hutje in de bergen en ik ben uitgenodigd. Ik neem dankbaar elke uitnodiging aan. Het schijnt er heerlijk rustgevend te zijn en ondanks het gebrek aan elektriciteit en stromend water lijkt het me wel wat. Verder staat hun deur altijd open, figuurlijk dan, en kan ik dus langskomen wanneer ik maar wil. Het is erg fijn om wat meer mensen in de omgeving te kennen en wat opties te hebben om eens bij iemand langs te gaan, avonden en weekendjes leuke dingen te doen. Dan kan ik er weer een weekje tegenaan.