Het voelt nog wat onwerkelijk. Ik herinner me dit gevoel nog goed van 3 jaar geleden. Toen zat ik rond dezelfde tijd te wachten tot het zover was om voor een halfjaar naar Canada te vertrekken. Maar toen was ik niet alleen en had ik reisgenoten met wie ik die onbeschrijflijke mix van spanning, angst, twijfels, euforie en ongeloof kon delen. Nu zit ik hier alleen alles een beetje onwerkelijk te vinden. Het idee dat ik straks met een overload aan bagage op Schiphol zit om voor 6 maanden naar Noorwegen te vertrekken; ik kan er maar niet aan wennen.

Maar hoe dichterbij de dag van vertrek komt, hoe meer storende gedachten mij teisteren. De vraag wie dit dwaze plan in hemelsnaam verzonnen heeft is vrij gemakkelijk te beantwoorden, maar ook vragen als ‘waarom wilde ik dit ook alweer’, ‘wat heeft het allemaal voor zin’ en ‘waar begin ik aan’ komen borrelend bovendrijven. En daar heb ik zo snel geen antwoord op.

Alles dwarrelt met onvoorspelbare wentelingen door mijn hoofd. De gedachte dat ik liever gewoon thuis ben met de dekens ver over mijn hoofd getrokken, wachtend tot alles beter is, druk ik weg zo snel als ik kan. Zo werkt dat niet, ben ik inmiddels achter. Ik zal het zelf moeten doen. En dat besef heeft me deze beslissing doen nemen.

En nu terugkijkend op die maanden in Canada, had ik dat voor geen goud willen missen. En natuurlijk was ook dat niet altijd alleen maar leuk. Er zijn ook dagen geweest dat ik niets liever wilde dan lekker thuis op de bank hangen zonder al die energievretende nieuwe ervaringen. Dagen dat ik mezelf verschrikkelijk in de weg zat en je maar ‘boe’ hoefde te zeggen en de tranen in mijn ogen sprongen. Maar toch staat de weegschaal met het goede schaaltje bijna op de grond, terwijl de andere ergens hoog in de lucht bungelt. De herinneringen zijn nog het fijnst. Bij het doorkijken van mijn foto’s komen de verhalen weer naar boven en verschijnt een onverwoestbare glimlach op mijn sombere gezicht.

Voor die herinneringen alleen al zou ik het zo nog een keer doen. Bij deze dus…