Stiekem háát ik verandering, maar gelukkig is het stilstaan wat ik nóg meer haat. Dus ja, wat moet je dan? Toch maar de veranderingsgerelateerde stress verkiezen boven de deprimerende geestdodendheid van het stilstaan. Mijn stress uit zich niet in ongecontroleerd geratel of ander nerveus gedrag, maar sijpelt ongemerkt elke cel van mijn hersenen binnen. Het verbreekt de normale verbindingen van de logica. Flarden van woorden en beelden schieten door mijn hoofd met als gevolg een onbehaaglijk gevoel waarvan ik de oorzaak niet precies kan aanwijzen. Ik noem dat stress, hoewel het misschien niet meer is dan wat menigeen geruststellend als ‘gezonde spanning’ zou bestempelen.

Ik doe het steeds weer. Journalistiek. Mensen interviewen, netwerken, bellen. Niet mijn favoriete bezigheden. En dat wist ik dondersgoed voor ik eraan begon. Juist daarom deed ik het. Mijn backpack pakken en in mijn eentje op de trein stappen om door Europa te reizen, niet wetend waarheen. Stress! Juist daarom deed ik het. In het buitenland studeren. Stress! Juist daarom deed ik het. Hoewel de logica ontbreekt, ken ik mezelf inmiddels wel een beetje. Ik weet dat ik dit soort dingen zal blijven doen, ongeacht de hoeveelheid lood die zich in mijn schoenen ophoopt. Verzetten heeft geen zin: ogen dicht en springen!

Bovendien heeft stress nog nooit een oplossing geboden voor wat dan ook. Het is alleen maar lastig. Lekker laten gaan dus en niet teveel over nadenken. Zodra dat is gelukt, blijft er maar één stresspuntje over: hoe houd ik alle (winter-)kleding en mijn arsenaal aan elektronica onder het bagagelimiet van 20 kilo? Stress!