Om 6 uur gaat de wekker. Nietsvermoedend stap ik onder de douche. Om 7 uur word ik in de stal verwacht. Ik krijg een prachtige blauwe overall en een paar groene kaplaarzen aangemeten en het advies een sjaaltje in mijn haar te doen tegen het stof. Voor het eerst maak ik kennis met de koeien, de kalfjes en de heifers (volgens mij heet dat pink in het nl). Ik vind Per Morten op de melkplaats. Door de herrie van alle machines heen probeer ik zijn uitleg te verstaan. Koeien melken behoort geloof ik niet tot mijn taken, als ik hem goed verstaan heb. Stallen schoonmaken en voeren daarentegen wel. Deze ochtend doet hij alles zelf en laat mij meekijken. Ik heb een miljoen dingen te onthouden. Wie wat eet, hoe alles wordt genoemd, waar ik wat kan vinden, hoe je het schrikdraad uitschakelt (heel belangrijk), waar alle knopjes op allerlei machines voor zijn etc.

We brengen de koeien naar buiten en beginnen aan het leegruimen van een schuur met hooi. De balen hooi worden de grote stal ingebracht waar ik ze vervolgens mag opstapelen. Pittig werkje waar ik flinke schrammen op mijn armen aan overgehouden heb. Net toen ik dacht opgelucht adem te kunnen halen, mocht ik meehelpen met de balen stro van het land halen. In de laadbak van de tractor reed ik naar het land en ving daar de strobalen op in de bak. “You can sit on top like the queen”, grapt Per Morten als we met een volle laadbak terugrijden. Deze rit wordt nog een paar keer herhaald tot het land leeg is. De honderden strobalen die in de stal gedumpt zijn mag ik vervolgens weer opstapelen. Is mijn opleiding toch nog ergens goed voor, want ik heb een paar prachtig vormgegeven hooibergen in elkaar getoverd. Met prikkende strootjes op de vreemdste plekken loop ik tegen vieren naar het huis: etenstijd.

Geen tijd om op te frissen. Dat heeft geen nut ook, want zodra de laatste hap eten binnen is, begint het ochtendritueel weer van voren af aan. De koeien worden naar binnengehaald en gemolken. Alle beesten moeten gevoerd en de stallen weer schoongemaakt. Dit keer liet Per Morten me mijn gang gaan en mocht ik alles zelf doen. Al gebroken van een hele dag hooi- en strobalen sjouwen, stond ik de poep van de grond te schrapen. Met loodzware emmers voer zeulde ik een halve berg op om de stieren buiten te voeren en vervolgens binnen weer aan de slag. Om kwart over 6 had ik mijn laatste taak, het aanvegen van de stal, volbracht. Dat was ‘m voor vandaag. Na de laag stof van mijn gezicht te hebben gewassen, plof ik neer. Ik kan niet meer.

Ik wil niet weten hoe ik me vrijdag voel. Ik ben hoogstwaarschijnlijk het hele weekend gevloerd. Ik vind het heerlijk werk, alleen mijn lichaam is het pertinent oneens met deze plotselinge fysieke arbeid. Het zal nog wel even duren voordat we weer vrede hebben gesloten.

PS. Iedereen bedankt voor alle leuke reacties! Keep it up!