Of ik vanavond mee wil naar het centrum, zij gingen iets onverstaanbaars doen en ik kon dan een beetje rondlopen en kennismaken met alle faciliteiten daar. Ik kan niet meer op mijn voeten staan, dus ik ga helemaal nergens heen vanavond en al helemaal niet rondlopen. Naast alle standaardtaken, zijn we vandaag naar de supermarkt geweest. Boodschappen voor de hele week gehaald en aldaar werd mij tussen neus en lippen door gevraagd of (uh, gemeld dat, eigenlijk) ik vanavond wilde koken. Of ik dus even wat eten bij elkaar wilde zoeken. Mijn mentale kookboek razendsnel geraadpleegd, maar besloot op safe te spelen met pasta. Altijd goed.

Na oorlog in de keuken wegens compleet geen benul van waar wat te vinden is, hoe het gasfornuis werkt en het spoorloos zijn van het gehakt, schenen ze het allemaal toch wel lekker te vinden (hoewel ik zelf weleens beter op heb, maar dat heb ik er maar niet bij verteld). Normaal gegeten wordt hier nooit. De een schuift aan als de ander al bijna klaar is, de volgende vertrekt voordat de laatste uberhaupt opgeschept heeft. Op het moment dat ik de laatste hap naar binnen werk, wordt me direct gevraagd of ik niet vast de koeien van het land wil halen. Mijn god. Niks geen rustig eten, niks geen toetje, niks geen bijkomen, niks geen uitbuiken. Opstaan en aan het werk. Stiekem zuchtend zet ik mijn bord in de vaatwasser en loop naar het land om een paar enorme koeien de goede kant op te leiden. Ik ben blij dat ze banger voor mij zijn dan ik voor hen…

Alle beesten weer op stal, een ontsnapte koe weer terug de wei in, iedereen gevoerd, alle stallen uitgemest, de melkplaats schoongemaakt. Ik hang mijn overall aan de wilgen voor vandaag…Mooi dat ik nu languit op de bank ga. Ze zoeken het maar uit met hun rondje centrum.