Ik geloof dat ik zelden zo blij ben geweest dat het weekend is. De schade is aanzienlijk en ik heb minstens twee dagen nodig voor de herstelwerkzaamheden. Behalve een vermoeid lichaam, een pijnlijke achillespees (heuvels oplopen is echt terror), zware oogleden en niet-meewerkende ledematen, heb ik ook een paar mooie blauwe plekken. Ik heb ze geteld. Zo’n 16 stuks waarvan er zeker 3 eerstegraads genoemd mogen worden, die zie je van 30 meter afstand nog. Dat krijg je van dingen sjouwen, hekjes in en uit elkaar timmeren, kruiwagentje lopen, emmertjes dragen, staldeuren openen, over hekjes klimmen, graan scheppen, koeien vangen etc.

Aan de andere kant moet ik ook constateren dat de eerste spierballen zichtbaar worden. Als dat na een week al zo is…wil ik niet weten hoe mijn armen er over 6 maanden uitzien. Arnold, eat your heart out! Hoewel het nu niet zo voelt, is het uiteindelijk wel goed voor je lichaam, al die beweging. En goed voor mijn conditie. En goed voor mijn doorzettingsvermogen. En goed voor mijn relativeringsvermogen (een dag op kantoor is echt zo vermoeiend niet, mensen!). Hoe zwaar het ook is en hoe hard ik ook loop te klagen, ik lig elke avond wel met een voldaan gevoel languit op de bank.

Weer een heftig dagje vandaag met veel zwaar werk en weinig rust. Halverwege de middag strompelde ik van taak naar taak. Of ik even de stieren boven in de wei water wil geven, en daarna even de laatste strobalen opstapelen en dan even Thea van school halen. En o ja, of je ook nog even wil koken tussendoor. En na het eten even af wil wassen en de stallen schoon wil maken en de beesten voeren en even helpen met de ontsnapte stier terug de wei inkrijgen en even de koeien binnenhalen en even de kalfjes melk geven. En even….en even…om 18.15 kwam er, geheel tegen verwachting in, dan toch een eind aan.

En nu is het dus weekend. En een meer welverdiend weekend dan deze heb ik mijn leven nog niet gehad.