De omgeving is hier prachtig en het zal nog wel even duren voor ik alles gezien heb en me ga vervelen. Maar dat die dag gaat komen, daar was ik vrij zeker van. Je kunt namelijk echt geen kant op hier zonder dat je gebracht moet worden. De fiets is voor niet al te grote afstanden voorlopig nog wel een optie, maar voor een weekendje weg ben ik toch echt afhankelijk van de familie hier, die zullen me naar het treinstation moeten brengen en vervolgens weer op komen halen. Ik ben gewend te kunnen gaan en staan waar ik wil en op eigen gelegenheid overal heen te kunnen. Zo werkt dat hier dus niet.

Maar…vanmiddag kwamen de verlossende woorden. Er werken hier op de boerderij en in de omgeving ook een stel Tjechen, waaronder Petra. Er is me al 4 keer gevraagd of ik haar al ontmoet heb, en het antwoord is vooralsnog nee. Aanstaande dinsdag weer een nieuwe kans. Petra weet van mijn bestaan af en had aan Per Morten al voorgesteld dat ik de weekenden met hen mee op stap kon als ik wilde. Zij gaan regelmatig dagen, weekenden of zelfs weken de hort op, Noorwegen verkennen. Ik neem aan dat ze in het bezit zijn van eigen vervoer. En zie daar, het licht!

Morgen staat voor de familie een bergwandeling (naar de hoogste berg die vanaf hier te zien is) op het programma. Dat gaat een tripje worden van zo’n 8 uur, bergopwaarts. Ze hadden hier zelf ook wel in de gaten dat dat misschien iets teveel van het goede is voor mijn gestel in de huidige toestand (niet alleen nu trouwens, volgens mij trek ik dat op mijn beste dag nog niet). Ik heb morgen dus lekker het rijk alleen. Misschien kan ik even een rondje paardrijden en anders gewoon hangen en me geestelijk en fysiek voorbereiden op komende week.