Iedereen was vanochtend vroeg al de deur uit, dus ik kon ongegeneerd een uitgebreid ontbijt voor mezelf maken. Na mijn buikje rond te hebben gegeten aan heerlijk brood met ladingen homemade jam en zeer smakelijke zelfgebakken ‘dingen’, ging ik een kijkje nemen bij de paarden. Na een flinke zoektocht vond ik de ingang van de stal. Nog twijfelend of ik eventueel kon gaan rijden, keek ik rond en besloot ik dat toch maar niet te doen. Ik wist niet zeker het wel mocht, waar het hoofdstel te vinden was en welk zadel van wie was. Er is wel gezegd dat ik mocht paardrijden, maar niet of dat ook alleen mocht en wanneer. Nu niemand ervan wist, leek het me verstandig dat paardrijden maar even te laten voor wat het was. Boze boeren hebben we liever niet.

Met een heerlijk warm zonnetje waagde ik me, ondanks mijn protesterende achillespees, aan een wandelingetje in het bos. De buit is wederom uitgelopen op niets anders dan bramen en blauwe bessen. Het bos is een grote snoepwinkel. Giftige bessen groeien hier niet, dus alles wat er eetbaar uitziet kun je gewoon proberen. Het ergste wat je kan gebeuren is dat een bitter besje uit moet spugen. Na ruim een uur door het dichtbegroeide bos ploeteren, heb ik de rest van de middag een beetje rondgehangen en in de zon zitten lezen.

Toen ik zojuist stiekem besjes uit de tuin stond te eten, kwam de zus van Per Morten aanlopen. Die had ik nog niet ontmoet.  Ze ziet eruit als een alleenstaande, gezellige vrouw die op een flatje met katten woont en schilderijen maakt. Geen idee of dat ook zo is. Gezellig is ze in ieder geval en een kat heeft ze ook. Fijn om even een ander gezicht te zien en met iemand anders te kunnen kletsen. En wie weet hou ik er een gratis weekendje slapen in Trondheim aan over…