Het leven in Noorwegen gaat rustig aan. Het werken niet, maar alles wat daar tussenin gebeurt wel. Zo ga je ‘even’ boodschappen doen, sta je vervolgens bijna een uur een beetje om je heen te kijken omdat meneer steeds iemand tegenkomt waarmee gepraat moet worden. En dan denkt ie niet, joh, er staat iemand op me te wachten, laat ik het kort houden. Welnee. Neem de tijd. Al zuchtend ben ik er maar bij gaan zitten. Zo gaat het steeds als we ergens heen gaan en aangezien ik echt een gruwelijke hekel heb aan wachten, irriteert me dat mateloos.

Ook als er wordt gezegd: kom over 10 minuutjes naar de stal, kun je gerust een half uur later komen, want je staat gegarandeerd te wachten. ”We kunnen bijna eten.” Ik weet inmiddels hoe dat gaat. Neem je tijd maar, want dat duurt nog zeker een half uur. Ik kom waarschijnlijk erg hongerig over, want als er wordt gezegd dat er bijna gegeten kan worden, zit ik binnen 5 minuten in de keuken…

Het wordt tijd dat ik me ook maar op dat Noorse ritme ga instellen, want volgens mij werk ik zelf gewoon veel te hard. Dat ben ik gewend, dat vind ik prettig. Als iets gedaan moet worden, doe ik het graag gelijk en het liefst zo snel mogelijk. En snel klaar zijn met je werk, betekent niet eerder vrij. Dat betekent alleen maar meer werk. Misschien moet ik het zelf dus ook maar eens wat rustiger aan doen.