Regen. De hele dag zeikregen. Nu merkte ik daar weinig van, omdat ik de halve ochtend en middag met een hogedrukreiniger wagens heb staan schoonspuiten. Zeiknat was ik sowieso al. Alsof ik een bazuka in mijn handen had, stond ik gras en koeienstront van wagens af te spuiten, met als gevolg een regen van strontresten. Gespikkeld, doorweekt en met kramp in beide handen kreeg ik om 3 uur te horen dat ik klaar was en nog een uurtje kon relaxen voor het eten. Euforisch! Vrije tijd! Een heel uur!

Ik wilde per se deze week nog naar de winkel in Utoy, die dichterbij schijnt te zijn dan het centrum. En dit zou weleens mijn enige kans kunnen zijn, dus na een snelle wasbeurt sprong ik op de fiets om die winkel te zoeken. Dat wassen had ik net zo goed niet kunnen doen, want op een mountainbike zonder spatborden door de modder crossen heeft ongeveer hetzelfde effect als koeienstront van wagens afspuiten. De winkel scheen inderdaad vrij dicht in de buurt te zijn. Met een beetje goede wil is het zelfs lopend nog te doen. Ruim voor 4 uur was ik weer thuis en kon ik aan de pizza. Na het eten weer de stallen uitgemest en de beesten gevoerd. Daarna nog Thea naar het centrum brengen en nu is het dan echt klaar voor vandaag.  

En ik dank God, of eigenlijk Astrid, op mijn blote knieen dat mijn internet het weer doet, mijn enige restje contact met iets van een buitenwereld. Vanochtend werkte het niet, vanmiddag werkte het niet. Ik zag hele doemscenario’s voor me. Maanden in deze kamer zitten, zonder internet, afgesloten van alles en iedereen. Niets te doen dan slijtplekken lopen en voor me uit zitten staren. Stress! Na het eten vroeg ik aan Astrid of zij misschien wist wat er aan de hand was. Blijkt dat ze bang zijn voor de straling die uit zo’n kastje komt en het draadloze netwerk ’s nachts dus uitschakelen. En vanochtend was ze vergeten hem weer aan te zetten. Lekker paranoia. De jongens mogen ook geen mobiele telefoons in hun broekzak hebben, want daar schijnen ze slecht zaad van te krijgen…Serieus. Ik hoop dat de frustratie, het ongeloof en de opluchting op mijn gezicht voldoende is geweest om dat volgende keer niet meer te vergeten. Want wat moet ik in dit gat zonder internet (en chocolate chip cookies)!?