Waar, hoe en wanneer het schrikdraad aan- danwel uitstaat is mij nog steeds een raadsel. Hier een draadje loshalen, daar een vastmaken. Ik snap er niks van. En het is dan altijd maar de vraag of er nog stroom op staat. Er is maar één manier om daar achter te komen…juist: proberen. Zoals je begrijpt gaat dat niet altijd goed. Zo ben ik al vele malen geëlektrocuteerd hier. De schokken zijn niet zo heftig, maar prettig is het nooit. Al word je er ’s ochtends vroeg wel lekker wakker van.

Als de stroom er dan een keer wel af is, zien de koeien buiten hun kans schoon de weide wereld in te trekken. Zo ook vanmiddag. Na een dagje doelloos rondhangen bij de tractor en een emmertje bramen plukken, wachtend tot ik de stontmachine aan mocht zetten, was het weer koeien vangen geblazen. Ze ontsnappen helemaal niet zo vaak, aldus de boer. Dan zal het wel aan mijn aanwezigheid liggen, want ik heb al menig koe achterna gezeten sinds ik hier ben. En die beesten rennen een stuk harder dan ik, kan ik je melden.

Vanavond zijn Per Morten en Rasmus ”orientering” aan het doen. Vóór de uitleg, dacht ik dat ze daarmee bedoelde een beetje rondkijken in de omgeving. Het blijkt een heuse sport te zijn, waarbij ze met een plattegrond door het bos van punt naar punt lopen. De lol zie ik er niet van in, maar ze schijnen het geweldig te vinden. Ik zou hopeloos verdwalen en waarom via 5 verschillende punten op de juiste volgorde naar de plek lopen waar je begon? Dan kun je beter gewoon gelijk op het startpunt blijven zitten. Of ben ik dan gewoon lui?