Ik kan naar huis…ik heb ze gezien. Gisteravond, tegen zonsondergang, ben ik het bos ingelopen voor een tweede poging elandenspotten. Steinor vertelde dat ze op het veld komen eten rond zonsondergang en als je aan de rand ging zitten, je er zeker een moest kunnen zien. Nog zoekend naar een plekje waar ik rustig kon gaan zitten hoorde ik een vreemd soort piepend geluid. Ik hield mijn adem in en bleef doodstil staan. Wat als het een moeder met jong is, die héél erg boos wordt als ze mij ziet. Moeders zijn nogal agressief als het op hun jongen aankomt. Het bleek een hert. Vlak naast me sprong het te voorschijn en hij wist niet hoe snel hij weg moest komen toen hij me in de gaten kreeg. Dat was al een leuke buit voor de avond.

Ik stond tussen de bomen in stilte te wachten en te luisteren naar alle krakende takken en voetstappen. Maar ik zag helemaal niets. Na een tijdje besloot ik dan toch maar aan de rand van het veld te gaan zitten, toen ik in de verte iets zag wat eventueel een eland zou kunnen zijn. Het was zo ver weg dat ik het amper kon zien, dus ik maakte er een foto van in de hoop dat ik er met inzoomen op het plaatje een eland van kon maken. Het werd duidelijk dat het inderdaad een eland was toen ze met twee kleintjes een spurt richting het bos maakte. Drie elanden! Het fotografisch bewijs is wat mager, maar het is er.

Vanochtend vroeg PM, duidelijk niets verwachtend, of ik nog elanden had gezien. Ja, drie! zei ik en hij stak verbaasd zijn hoofd om de hoek: drie?! Dat is niet slecht. Ik wil er meer zien en van dichterbij en ik wil betere foto’s, dus ik zal vaker ’s avonds in het bos te vinden zijn.

Vandaag staat een heuse wedstrijd orientering op het programma (wel 20 deelnemers) en dat schijnt in de buurt te zijn van waar de Nederlandse vrouw woont, die ik vorige week in de supermarkt heb ontmoet. Zij had me uitgenodigd eens gezellig Nederlands te komen praten en haar Goudse kaas te proeven. Toen ik PM vertelde dat ze me had uitgenodigd, werd dat idee gelijk naar de prullenbak verwezen. Dat was moeilijk omdat ze te ver weg woonde. En zij willen dat ik ‘vrienden maak’. Prima, maar hoe dan!? Maar nu ze er toch in de buurt zijn, kan ik mee en bij hen op bezoek.

Het is een van de laatste dagen mooi weer, dus daar ga ik maar eens goed van genieten vandaag.