Heel enerverend, zo’n middagje wachten, uh, orientering. Na een mooi ritje richting de plek waar het allemaal moest gaan gebeuren, stond ik een half uur voor jan lul een beetje om me heen te kijken. Terwijl er een heleboel Noors gepraat werd en de sportuitrusting aan werd getrokken, had ik nog geen idee wat ik moest doen of hoe lang ik de tijd had. Tot er plots gezegd werd: okay, I go with him now. Daar stond ik dan.

Ik mocht wel even op het bankje gaan zitten. Ja leuk, tussen twee mensen die amper engels praten anderhalf uur op een bankje zitten. Dus ik ben een stukje het bos ingelopen, waar ik PM halverwege rennend tegenkwam. Hij riep dat ik het pad kon volgen en over ongeveer een uur terug moest zijn. Fijn, zeg dat dan gelijk. Voor hetzelfde geld had ik hem helemaal niet tegengekomen. Stukje door het bos gebanjerd dus en weer terug, waar ik vervolgens nog bijna een uur tussen een stel cake-vretende kinderen in de zon zat te wachten. Het voordeel van een uur wachten terwijl de zon schijnt is dan wel een lekker kleurtje erbij. Ik wou dat ik kon gaan shoppen om de tijd te doden, in plaats van in een bos zitten.

Geen Nederlandse vrouw gezien, alleen het huis vanuit de verte. Volgende keer beter, zullen we dan maar denken. Het sightseeen gaat op zich goed vandaag, want vanavond gaat Erlend naar de kerk. Ik heb nul verstand van religieuze gewoonten en had dan ook geen idee waar PM het over had, maar het kwam erop neer dat Erlend zichzelf gaat dopen en dat ik mee kan. Dan kan ik gelijk de kerk zien. Welja, ben nu toch lekker bezig; doe mij nog maar een paar uur wachten.