Ik kreeg vroeger altijd al hoofdpijn van de kerk, al dacht mijn moeder dat het smoesjes waren. De afgelopen, zeg, 20 jaar heb ik geen kerk meer bezocht, behalve wegens toeristische redenen. Nu bevond ik me plotseling in een protestantse kerk, waar niks aan te zien was. En niet rondlopen met een camera in je hand, maar achterin op een bankje zitten, met een psalmenboek op schoot en van dat verschrikkelijke gezang om je heen. Een heleboel Noors gepreek en het enige wat ik ervan verstond was Jezus. En dus koppijn, binnen vijf minuten.

Nu denk je, wat doe je daar dan? Tja, Erlend zou gedoopt worden of zichzelf dopen, of weet ik het wat die gast ging doen. Maar zo lang heb ik het niet uitgehouden. Nadat ze met de derde reeks liederen begonnen ben ik ‘m gesmeerd. Ik trok het niet langer. Bovendien was het licht buiten prachtig voor wat fotootjes, dus ik sloop naar de uitgang zodra het orgel er een paar extra decibel bovenop gooide.

Met lood in mijn kaplaarzen stond ik vanochtend op 7 uur weer paraat. Het beloofde weer een lange dag te gaan worden. De stallen zouden vanbinnen schoongemaakt worden. Maar eerst moesten de stieren bovenin de stal van plaats wisselen. 3 kleinere moesten gewisseld met de 6 grootste. Dat vonden ze niet zo leuk, vooral die grote niet. Ik was niet bang voor de stieren, maar na vanochtend weet ik het niet zo zeker meer. Ze bliezen, sprongen, duwden, trapten, bokten alsof hun leven ervanaf hing. Doodeng. Vanavond gaan we er weer lekker tussen banjeren. Hopelijk is dit niet mijn laatste bericht hier.

Toen ik na het eten weer in overall klaar stond voor een potje hogedrukreinigen, was meneer van gedachten veranderd. We gingen houten planken in de schuur opstapelen. Ik mocht me weer om gaan kleden, want die overall en die laarzen waren niet echt nodig. Toen ik mijn normale outfit weer voor m stond, bedacht hij plotseling dat handschoenen misschien ook wel handig waren, dus ik weer terug. Thuis vind ik omkleden best leuk, maar van overall naar spijkerbroek naar overall naar spijkerbroek de hele dag door is alleen maar heel vervelend. Een paar uur houten planken staan stapelen dus. Nog meer spierballen.

Na de lunch zouden we boodschappen gaan doen, maar PM had geen tijd dus hij vroeg of ik dat dan niet even kon doen. Ik moest me bedwingen geen gat in de lucht te springen. Relaxed! Lekker in mijn eentje in de auto naar het centrum en (al is het dan in de supermarkt) shoppen. Toen ik er toch was, ben ik ook maar gelijk een bakkie koffie gaan doen in het internetcafé. Kan mij het schelen. Heerlijke cappucino met nog heerlijkere koek. Zonnetje, terrasje, bakkie koffie. Wat wil een mens nog meer. Helaas kon dit uitje niet eeuwig duren. Ik moest terug.

Nu heb ik een uurtje vrij voordat het eten klaargemaakt moet worden. Als je me zoekt, ik zit in de zon!