Gisteravond was er een feestje in een ‘huisje’ met twee muren, in het weiland hier om de hoek. De Tjechen waren er, maar ook een paar boeren uit de omgeving. Erg gezellig. Vuurtje, biertje en ouwehoeren. Om een uur of 12 vond ik het wel weer tijd om mijn bed op te zoeken. Hedi bleek mijn buurvrouw. Ze is 32 en erg gezellig. Vandaag zou zij met een paar anderen, waaronder Martin de schapen bij elkaar gaan zoeken aan de andere kant van de brug, in de buurt van Moskvik. Een wandelingetje door het bos en even wat andere gezichten klonk me als muziek in de oren, dus vanochtend stond ik om 7 uur op, maakte een ontbijtje en een lunchpakketje klaar en legde een briefje neer dat ik er vandaag de hele dag niet zou zijn en ook niet mee zou eten. Om 8 uur zat ik bij Hedi op de veranda met een bak koffie.

Het schapen zoeken bleek voor ons meer een boswandeling te zijn. De bedoeling was schapen te vinden en ze de goede kant op te drijven, maar ik heb geen schaap gezien. De andere groepjes gelukkig wel, dus uiteindelijk waren alle schapen weer terecht en konden ze mee naar huis. Rond een uur of 1 gingen Hedi en ik terug naar het huis om op de veranda te relaxen, koffie te drinken, te kletsen en muziek te luisteren. En om alvast het eten klaar te maken voor als de mannen thuis kwamen. Daar lekker gegeten. Even een dagje niet dezelfde familie en even een dagje geen boerderij. Heerlijk.

Over twee weken gaan Harald (de vriend van Hedi) en Hedi naar hun hutje in de bergen en ik ben uitgenodigd. Ik neem dankbaar elke uitnodiging aan. Het schijnt er heerlijk rustgevend te zijn en ondanks het gebrek aan elektriciteit en stromend water lijkt het me wel wat. Verder staat hun deur altijd open, figuurlijk dan, en kan ik dus langskomen wanneer ik maar wil. Het is erg fijn om wat meer mensen in de omgeving te kennen en wat opties te hebben om eens bij iemand langs te gaan, avonden en weekendjes leuke dingen te doen. Dan kan ik er weer een weekje tegenaan.