Terwijl ik de stallen aan het schoonmaken was vanochtend bracht PM een koe met een kalfje naar binnen. Hij zei verder niets en deed blijkbaar ook de deur niet achter zich dicht. Vaak hangen die kalfjes gewoon wat rond in de stal tot ze in een hok worden gezet. Ik ging gewoon verder met mijn werk. Toen ik daarmee klaar was, was het kalfje nergens te bekennen. “Heb je hem niet naar buiten zien gaan?”. Nee, alsof ik de hele ochtend op mijn reet naar dat kalfje ga zitten kijken. Het zal wel. Later op de ochtend terwijl we een wagen in elkaar aan het zetten waren: “Weet je zeker dat je dat kalfje niet hebt gezien? Hoe kan hij nou weg zijn gegaan zonder dat je het gezien hebt?” Dat kan, ja, want ik was de stallen aan het schoonmaken en heb ook geen ogen in mijn achterhoofd en bovendien heeft ie geen woord over dat beest gezegd, dus wat heb ik ermee te maken? Kom ik voor de lunch binnen, is het eerste wat de moeder van Astrid zegt: “Dus je bent een kalfje kwijgeraakt?”. Grr. Wat een lul zeg. Ik zeg: “Ík ben helemaal niets kwijtgeraakt.” Einde discussie. Uiteindelijk is dat kalfje dus nog steeds zoek en het zal me een worst wezen.

Alsof dat nog niet genoeg gezeik was, heb ik bijna mijn been gebroken terwijl ik plastic zakken in een wagen aan het gooien was. Ik stond op een deksel op een put met half hout en half piepschuim. Een misstap en zakte dus gigantisch door dat piepschuim heen. Met mijn been door de houten spijlen. Eigenlijk paste dat niet, maar ik deed het toch. Ik schrok me de tering en haalde voorzichtig mijn been weer uit die put, hopend dat er niets onherstelbaar kapot was. Het bewoog nog, het boog nog en ik kon er nog op staan. Extreem pijnlijk, dat wel. Komt PM aan, dus ik zeg dat hij zelf maar op dat plastic moet gaan staan stampen, omdat ik net door dat ding gezakt ben en dat het focking pijn doet. Het enige wat ie zegt is: “Je moet niet op het piepschuim gaan staan. Op het hout kun je wel gewoon staan.” Godsamme, alsof ik dat niet weet. Dat helpt lekker.

Het resultaat is een rood, gloeiend, kloppend en gezwollen been, waar zonder twijfel de blauwe plek der blauwe plekken gaat komen. Ik kan niet wachten…In het zwembad zie je de lifeguards kijken en denken ‘zal ik vragen of het allemaal wel goed gaat’. Ik lijk wel een extreem gevalletje huiselijk geweld met blauwe plekken óveral.

En dan na het plastic zakken slepen en gooien, om half 3, ‘mag ik de rest van de middag wel vrij’, alsof dat een groots gebaar is. Dat betekent 3 kwartier vrij voor ik eten kan gaan koken, eten en weer in de stal aan de slag kan. Djee, thanks so much! Nog een paar van deze dagen en ik ben volgende week gewoon weer thuis…