Het hoge woord is er uit. Na ruim 5 weken lang bijna elke dag 10 uur lang me de tyfus werken, spierpijn en blauwe plekken ben ik het zat. Ik heb er al heel vaak aan gedacht gewoon naar huis te gaan. Wat doé ik hier? Ik heb wel wat beters te doen dan voor niets, niet eens een bedankje, hele dagen te werken, vervolgens kapot in slaap te vallen en de volgende dag wéér werken. Als je lichaam eenmaal gewend is aan het werk (wat nog steeds niet echt het geval is), heb je het werk zelf gewoon wel gezien. Het is steeds weer iets. Vandaag graan malen, tractor schoonmaken. Na de lunch de tweede tractor schoonmaken. Kwart over 2. Klaar voor vandaag, dacht ik. Mis. Of ik even het hele schrikdraad wilde checken op stroom en waar het niet werkte het wilde repareren. Pas toen ik met een stroommeter en ijzerdraad in mijn handen in de wei stond, werd duidelijk dat dat niet ‘even’ was. Ik baalde gelijk dat ik niet gewoon had gezegd: “nee, ik heb al meer dan genoeg gewerkt vandaag, doe het zelf maar”. Na een kwartier kloten met dat schrikdraad en mezelf op zitten vreten wegens mijn eigen lafheid, was ik het zat, spuugzat. Ik liep terug naar de stal, waar PM stond. “Doe het zelf maar. Het werkt niet en ik vind het wel genoeg voor vandaag.” “Het werkt niet?” Na wat vaag gelul van mij over die stroommeter die niet deed wat ik wilde, liet hij me gaan. Ik gooide de meter en het ijzerdraad op de gewraakte put en liep naar het huis. Smeet mijn laarzen in de hoek en begon alle laden leeg te ruimen en mijn spullen bij elkaar te zoeken. Terwijl ik mijn koffer inpakte herhaalde ik in mijn hoofd wat ik zou gaan zeggen.

Etenstijd. Om 4 uur liep ik het huis in. 10 borden. Help. Een hele lading vriendjes van de kinderen bleef ook eten. Shit. Astrid stond in de keuken en vroeg me hoe mijn dag was. Zoals elke dag zeg ik ‘mwah, wel oke’. “Je gaat dit weekend naar Trondheim?” Dit is mijn kans. “Ja en daarna gelijk door naar huis.” Verbaasd en teleurgesteld vroeg ze wat er dan was en of zij niet genoeg hadden gedaan ervoor te zorgen dat ik het naar mijn zin had. “Ik heb het PM nog niet verteld”, zei ik zachtjes. PM kwam de keuken binnen. “Wanneer ga je het zeggen”, fluisterde ze. “I don’t know, could you say it?” Weer zo’n laffe actie. Maar het huilen stond me nader dan het lachen en dat was wel het laatste waar ik zin in had. Dus Astrid zei het. Niet veel meer dan “oh”, “waarom” en “dat is voor mij een probleem”. Precies, voor joú ja, niet voor mij. Pf. Etenstijd. Astrid wrijft me over mijn rug en zegt dat het niet erg is. Ik drink snel mijn glas water leeg om te voorkomen dat ik ga huilen. Verdomme. Ander onderwerp graag.

Het eten overleefd. “Laatste avond in de stal”, zegt PM zodra ik mijn bord in de vaatwasser zet. Ik haal de koeien en voer de standaard taken uit. Bij de stieren vergeet ik het hooi te geven, bij de koeien vergeet ik het zaagsel, bij de kalfjes vul ik 4 emmers met melk in plaats van 3. Kwam overal net op tijd achter voordat iemand het doorhad. Gaat lekker. Vervolgens een uur in de kou gestaan om te zorgen dat de stieren van het land allemaal de stal ingingen. Brr. Even met Steinar staan praten en afscheid genomen. Vanavond is het feestje van de Tjechen. Ik heb er geen zin in, maar ik moet. Kan ik iedereen nog even gedag zeggen en eerlijk gezegd kan ik wel een biertje gebruiken ook.

Morgen om 10 uur ga ik met PM en Thea mee naar Trondheim, met iets meer bagage dan gepland dus. Mijn weekendje Trondheim gaat natuurlijk gewoon door. Vandaar neem ik waarschijnlijk de trein naar Oslo, misschien nog naar Bergen. Wie weet. De boerderij hou ik voor gezien, maar ik ga eerst Noorwegen nog even bekijken. Ik zal niet zo regelmatig meer bloggen, maar zolang ik in Noorwegen ben blijf ik natuurlijk gewoon schrijven. Iedereen alvast superbedankt voor alle leuke reacties, die hebben er voor gezorgd dat ik het nog zo lang heb uitgehouden. Thanks!