Om 8 uur was het dan eindelijk klaar gisteravond. ‘Zeg de beesten maar gedag en doe het licht uit’. Opgelucht en verdrietig tegelijk liep ik naar mijn kelder. Na een lange hete douche heb ik het voor elkaar gekregen nog een soort van toonbaar te voorschijn te komen op het feestje van de Tjechen. Toen ik daar aankwam zat het vol met mensen, waaronder PM. Hedi en de Tjechen kwamen direct naar me toe: ‘Je gaat naar huis hoorde ik?’ Ok, dat gaat snel. Ik kon en wilde er niet teveel over zeggen omdat PM op nog geen meter afstand zat. Ik lulde er wat om heen en aasde op een biertje. Uiteindelijk lukte het me een biertje te bemachtigen en wat verder van PM af te gaan staan, zodat ik ook daadwerkelijk kon praten. Hedi vond het heel jammer dat ik wegging en nodigde me uit een keer een weekend naar haar toe te komen, zodat we alsnog naar hun cabin konden. Na een avondje ouwehoeren en bier drinken ging ik naar bed.
Laatste avond op dat rotmatras. Slecht geslapen, maar voelde me vanochtend beter dan de afgelopen weken. Na het ontbijt pakte ik mijn laatste spullen en zei Astrid, Erland en Thea gedag. Het bleek dat PM naar de verjaaardag van zijn zus ging met Rasmus en zijn ouders, in plaats van met Thea naar een volleybalwedstrijd. Het zal wel. 3 uur rijden naar Trondheim. Hele lange uren. PM was duidelijk not amused en zei vrijwel niets. ‘Ik ga eerst naar mijn zus, dan kunnen we daar lunchen en dan zet ik je daarna in het centrum af’ Ik had niet veel in te brengen geloof ik. Het liefst was ik zo snel mogelijk van dat ongemakkelijke gezeik af en wilde ik gewoon gedag zeggen en weg. Ik moest nog even geduld hebben. Bij de zus werd er gegeten en door de boer geen woord tegen me gezegd, totdat we weggingen. Ik zei opa en oma, zus en Rasmus gedag en stapte in de auto. Weer geen woord.
In het centrum aangekomen, werd de auto half oop de stoep, half op de busbaan geparkeerd en mijn spullen uitgeladen. Met de rest van de familie ging het afscheid al wat ongemakkelijk; wij doen een hand en drie zoenen, zij een knuffel. Bij PM was ik duidelijk van plan alleen een hand te geven, maar hij stond al in de knuffelhouding. Vooruit dan maar. Hij wenste me succes met alles, ik wenste hem succes met zijn boerderij. Ik was nog halverwege mijn zin ‘Thanks for everything and I am sorry that it…’ toen hij de auto instapte. Ok dan, de groeten ermee (ok, hij stond ook verschrikkelijk in de weg met zijn auto, maar toch, wat een hufter zeg).
Ik sleep mijn koffer achter me aan en loop richting het hotel. Vrij! En wat een luxe. Het hotel ziet er prachtig uit. De hele dag door gratis koffie en wafels, ’s ochtends lekker ontbijt en een werkelijk goddelijk matras. Nadat ik mijn koffer in mijn kamer had gezet en probeerde mijn schouders te ontspannen, ging ik gelijk de stad in. Mensen! Winkels! Auto’s! Leven! De hele dag gestruind, winkels gekeken, koffie gedronken en foto’s gemaakt. Ik heb gelijk mijn treinkaartje voor maandagochtend naar Oslo Gardemoen gekocht. Kan ik daar mijn koffer in een kluis zetten en met zo min mogelijk bagage naar Oslo en Bergen.
Morgen ben ik nog de hele dag hier. Nog even lekker rondkijken, wat musea bezoeken, misschien een filmpje pakken, lekker uit eten en nog een nacht heerlijk slapen voordat ik aan mijn 6 uur durende treinreis richting Oslo begin. Het vakantiegevoel moet nog komen en echt ontspannen ben ik nog niet, maar ik denk dat dat snel genoeg gaat komen. Het is in ieder geval een opluchting dat hier ben en niet meer hoef te werken en constant bij een ander te gast ben. Geen verplichtingen, geen haast, geen geforceerd gedoe.
