Het vakantiegevoel wilde maar niet komen, mijn nieuw gekweekte spieren wilde maar niet ontspannen. Ik sleepte mezelf van monument naar museum naar kerk. Dan heb ik in ieder geval een paar foto’s. Ho wacht even, je bent toch geen Japanner? Zo’n toerist wil ik niet zijn. Dus ik pakte snel mijn plattegrond erbij en ging er eens goed voor zitten. Ik had 3 uur de tijd om heel Oslo te zien, het was duidelijk dat dat gewoon onmogelijk was. Om de stad niet alleen door mijn lens te bekijken, koos ik drie dingen uit en liet de rest zitten voor een andere keer. Ik besloot er de tijd voor te nemen. Rustig lopen, eerst bekijken dán pas een foto. Dat werkte een stuk beter. Het is heerlijk om in een nieuwe stad te lopen rond de tijd dat mensen naar hun werk gaan. Terwijl de rolluiken een voor een omhoog gehaald worden, rennen vrouwen in mantelpakjes op hakjes door de straten, bouwvakkers doen eerst nog een bakkie en menig sportieveling crosst op de fiets tussen het verkeer door. Na een ontspannen wandeling in de zon plantte ik mezelf op een terrasje voor een bak cappucino. Daarna de metro in (hallelujah, metro’s!) en naar Oslo Gardemoen.

Maandag aan het eind van de middag kwam ik, vanuit Trondheim, zwaar beladen aan op het vliegveld. Daar zou ik mijn bagage dumpen en vervolgens naar Oslo gaan (en daarna…?). De 7 uur durende treinreis had me behalve stijve spieren ook wat tijd gegeven om na te denken over wat ik wilde gaan doen. De conclusie was dat Noorwegen vast een stuk leuker is als je een bak geld te besteden hebt en niet steeds met pijn in je hart wéér veel te veel geld neerlegt voor een bak koffie, broodje, salade, hotel, treinkaartje etc. Op het vliegveld aangekomen regelde ik mijn vliegticket voor de volgende dag. Dat besluit kwam vrij gemakkelijk. Als reizen gaat voelen als een heleboel gedoe, is het tijd om ermee op te houden.

Ik ga die fjorden wel een keer bekijken als ik rijk en uitgerust ben.

PS. Don’t leave me yet. Final words are coming…