Vrijdagavond. Hallelujah! In het weekend is het tijd voor luxe, zoals een fohn en mascara. De rest van de week is dat het toppunt van zinloosheid. Vanavond is het extra luxe, want er is sushi! Na de sushi ga ik naar de Tjechen, want Stanley was hier vandaag en ze schijnen een mini-feestje te hebben. Dat betekent: zitten en bier drinken en roken. Dat klinkt als een geslaagd feestje, dus ik ga maar eens een kijkje nemen.

Heb ik wel verdiend na weer een week hard werken. Gister telde mijn werkdag 12 uren en hoewel het vandaag iets rustiger aan ging, ben ik nog steeds kapot. Ik stoot dagelijks om de paar uur ergens gruwlijk hard mijn been, arm of hoofd tegenaan, heb krassen op mijn gezicht en verf op mijn ruwe uitgedroogde handen. Ik voel me niet zo heel fit, zoals je begrijpt. Slapen klinkt dan ook als een heel aantrekkelijke optie.

Wat ik verder dit weekend ga doen, is nog een verrassing. Misschien dat ik vanavond hoor of de Tjechen iets gaan doen. Er is ook een Duits meisje dat als assistent op een school werkt. Ze is er sinds 2 weken en blijft 9 maanden. Ze spreekt geen Noors, dus kan vast ook wat vrienden gebruiken. Ik heb PM gevraagd of hij haar telefoonnummer voor me kan regelen. Heb ik ook weer wat buitenboerderijse activiteiten.

Half 7. Het irritante deuntje van de wekker op mijn telefoon. Grr. Waar is dat ding? Ik ram op snooze. 5 minuten later, weer dat deuntje. Snooze! Dat herhaalt zich nog een keer. 6.45uur. Nu moet ik er écht uit. Ik spring snel onder de douche (hoe zinloos) en vis mijn stinkende overall uit de ‘gang’. Ik hijs mezelf erin, stap in mijn kaplaarzen en sjok om stipt 7 uur mijn deur uit. Ik steek mijn hoofd om de deur van de melkput. “Goodmorning” (als ik in een goede bui ben: “God morgen”). Ik loop de trap op, ontwijk de ijzeren priemen van de tractor onderweg naar de zak graan. Twee emmers. Ze verplaatsen steeds en ik doe het niet. Ah, daar. Twee volle emmers graan en naar buiten. De heuvel op naar de stieren. De emmers komen steeds tegen mijn been aan, waar zich de volgende blauwe plek al aandient. Met een plof zet ik de emmers neer en pak de hooivork. Met zielige beetjes tegelijk schep ik het hooi op de ijzeren platen waar de stieren van eten. Daar doen ze het maar mee vanochtend. Een voor een gaan de emmers graan over het hooi heen, of eigenlijk over de hoofden van de stieren. Zij ook weer blij.

Met lege emmers loop ik op mijn gemakje terug naar de stal en geniet ondertussen van het uitzicht op het fjord met de opkomende zon. Bij de stal aangekomen loop ik direct naar boven. De stieren binnen zijn aan de beurt. Lampen aan, schijtschuiver aan, 3 emmers graan en een lading hooi. Zodra alle mannen hun hoofd door het hek hebben gestoken haal ik een hendel over, waarmee ze vast zitten. Gnagna. Kan ik met een gerust hart naar binnen. Ik schep een emmer zaagsel vol en pak de strontschep. Het lijkt of ze elke dag een beetje meer schijten, om mij te pesten. Nadat alle stront op de roosters geschraapt is, strooi ik het zaagsel en kunnen de stieren weer los en de schijtschuiver uit.

Ik loop de trap af, waar PM nog bezig is met melken. Met een enorme zwarte emmer zeul ik over het hooi van de koeien, vliegen wegslaand, naar de in spinnenwebben gehulde zaagselkamer om hem te vullen. Op de terugweg heb ik geen handen vrij tegen de vliegen, dus mond dichthouden. Een grote wagen gevuld met hooi hangt aan een rails aan het plafond. Ik druk op de knop en neem de wagen met me mee naar de heifers. Ze zijn altijd door het dolle zodra ze het knerpende piepende geluid van dat ding horen. Ik geef ze eten en breng de wagen weer terug. Ik vul een kleinere emmer met zaagsel en pak de strontschep. Met chronische blauwe plekken in mijn knieholtes is het steeds weer een drama over de hekken de klimmen. Strontscheppen en zaagsel strooien. Volgende. Klimmen, strontscheppen en zaagsel strooien. Volgende. Klimmen, strontscheppen en zaagsel strooien.

De koeien zijn nog niet klaar met melken, dus ik geef eerst de kalfjes melk. Een speenemmer met een schep melk en de rest warm water. En dan opletten, want zodra de brutaalste zijn emmer leegheeft, geeft hij zijn buurman een duw en begint hij aan zijn emmer. Met kwijlsporen op mijn overall neem ik de emmers weer mee en vul ze opnieuw voor de volgende kalfjes. Zelfde verhaal. Emmers uitspoelen. Inmiddels zijn de koeien klaar en dus uit het gedeelte waar ik stront mag scheppen. Stront schrapen en zaagsel strooien dus. Hekjes open. Stal aanvegen. Dan mogen de koeien naar buiten. Hier en daar wordt een touwtje gespannen om ze de goede kant op te leiden. Alle koeien in de wei. Binnen worden de laarzen schoongespoeld. 8.20 uur: “We go for breakfast now”.

Na een lekker, maar niet zo rustgevend, weekend was het wel heel erg snel weer maandagochtend. In plaats van een keer in de brouwerij werken, mag ik deze week twee keer. En geloof me, poepschep en hooivork mag je dan misschien na een tijdje zat zijn, ook bierflesjes, -dopjes en -etiketten word je na verloop van tijd spuugzat. Hoe kleinschalig het ook is, het voelt als fabriekwerk: uren achter elkaar dezelfde handeling verrichten. Dat was mijn maandagochtend. Daarna was het tijd voor boodschappen, wat wonderbaarlijk snel ging. Een beetje vrije tijd en vervolgens koken. Weer niet zo’n succes geloof ik. Ze hebben hier niet de dezelfde pakjes en zakjes als in NL en ik kan die verpakkingen ook niet lezen, dus ik doe maar wat. Pakt niet altijd even goed uit. Ik vond het zelf niet heel slecht, maar moet toegeven dat het resultaat niet helemaal was zoals ik van te voren in gedachten had.

Na het avond-strontscheppen zou PM naar Straumen gaan voor een paar uur. Als ik wilde kon ik een lift krijgen. Na wat getwijfel toch maar besloten mee te gaan. Het was een mooie avond en een bak cappucino kan ook geen kwaad (die brownie dan weer wel, maar goed, die ene maakt ook niet uit naast al die rollen koek die hier gesnaaid worden). Het was inderdaad een prachtige avond, met een mooie zonsondergang en ik heb dus wat mooie plaatjes kunnen schieten. Een beetje rondgelopen en vervolgens op naar de koffie. Om stipt 9 uur stond ik op de parkeerplaats waar we afgesproken hadden. Geen auto te bekennen. 5 minuten later ging mijn telefoon. Hij was naar een ander gebouw gegaan, of ik daar niet heen kon komen. Ik ben lopend, hij heeft een auto; kom me gewoon ophalen dan. Maar goed…ik dat gebouw opzoeken, daar nog eens 20 minuten zitten wachten en naar huis.

Vandaag moest de melkput schoongemaakt. En dat ding is echt heel erg ranzig. Er zitten dikke lage aangekoekte stront op de ooit zo maagdelijk witte tegeltjes. Aan mij de dankbare taak de tegeltjes weer in de originele staat terug te brengen. Gehuld in een fluoriserend oranje regenpak ging ik aan de slag met de hogedrukreiniger. Na een paar uur bruut watergeweld was ik nog niet op de helft. Maar er was geen tijd meer. Douchen, eten en…naar het zwembad. Rasmus kan niet zo goed zwemmen en dat mocht ik hem dan leren. Ik dacht dat PM zelf iets anders zou gaan doen, maar hij bleek mee te gaan. Ow…Het kwam er dus op neer dat ik een hyperactief kind met een serieus gebrek aan geduld moest gaan leren zwemmen, terwijl de boer zat te kijken en hielp met de vertaling. Ietwat ongemakkelijk probeerde ik Rasmus uit te leggen wanneer hij zijn armen moest strekken en zijn benen moest sluiten, waarna de vertaling in het Noors volgde. Dat lesgeven werd iets serieuzer genomen dan ik dacht. Michael Phelps vindt hij geweldig. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen te zeggen dat dát er voorlopig nog niet inzit.

Ik heb me kapot gelachen vandaag. Ik zou met de Tjechen op stap gaan, vijf stuks. Nu was Petra er niet bij, met als reden dat ik anders niet meer in de auto zou passen. Het werd met de Tjech boys op stap dus, allemaal 26 en allemaal zo gek als een deur.  Stanley, Thomas, Lucas en Martin, werkelijk hilarisch. We gingen eerst naar een plaats waar sami-huisjes stonden, aan een meer. Echt zo’n plek waar je vroeger op schoolreisje heen zou gaan, spelletjes doen en dan ‘s nachts stiekem bij de buren naar binnenglippen. Het was er in ieder geval prachtig. De Tjechen willen zo’n huisje gaan bouwen in Tjechie, dus er moesten ‘bouwtekeningen’ gemaakt. Het was ook hoogstnoodzakelijk dat er met een bijl op een schietschijf geworpen werd, evenals het urenlang samen tegen een bal slaan die met een touwtje aan een paal vastzat. Alles onder luid gejoel en schaterende lachsalvo’s. Ik kwam niet meer bij.

De bedoeling was vervolgens naar een meertje te gaan en daar wat te vissen, kampvuurtje te maken en worstjes te roosteren. De weg naar het meer was afgesloten, dus het werd een boswandeling instead. We liepen naar de top van de berg, de 4 boskabouters en ik. Helse klim, maar het uitzicht van bovenaf was het méér dan waard. Dit is waarom ik naar Noorwegen wilde. De ADHD-patientjes waren er ook een heel kwartier stil van. Weer beneden aangekomen, reden we met de auto terug naar de sami-huisjes. Volop de rem bij elke paddestoel. Die moest mee. Met zijn 4-en werd het halve bos uitgekamd, op zoek naar de beste paddestoel. Al glunderend van trots stapten de winnaars weer in de auto en konden we dan eindelijk die worstjes gaan roosteren.

Er werd hout gesprokkeld, een vuurtje gestookt, nog een mislukte poging gedaan tot het vangen van een visje. De worstjes en de broodjes gingen op het vuur. Mannen en BBQ’s…Om half 4 moesten we terug, want de jongens hadden vanmiddag nog ‘hun’ koeien te melken. De rit terug ging via de westkant van het eiland, een stuk dat ik nog helemaal niet gezien had en ook waanzinnig mooi is. Twee slapende kaboutertjes op de achterbank en ik ertussenin. Te grappig. Erg vermoeiend zo’n dagje met die gasten op stap, maar ook heel erg gezellig.

Het wordt hier wel erg duidelijk dat ik een citygirl ben.

Heb je weleens bramen geplukt? Blauwe bessen? Paddestoelen? Het antwoord is steeds nee. Misschien toen ik een jaar of 8 was, maar daarna niet meer. Weet je hoe je jam moet maken? Nee. Vis schoonmaken? Nee. Brood gebakken? Nee. Nog nooit door het bos gelopen zonder de paden te volgen? Uh, nee. Vissen met een bootje? Nee. Eigen groenten uit de grond getrokken om avondeten van te maken? Nee. Jagen? Néé!! In de natuur gekampeerd, niét op een camping? Nee. In een blokhutje gebivakkeerd zonder stromend water en elektriciteit? Nee, waar douche je dan? Wat eet je dan? Wat doe je daar uberhaupt dan? 

Ze vinden me een beetje raar geloof ik…

De bedoeling was te gaan varen vandaag, maar Astrid wilde ook naar Verdal (stadje in de buurt) om tulpen te kopen. Omdat dat a) volgens haar helemaal mijn ding moest zijn, als Nederlandse zijnde en b) ik dan gelijk naar het museum daar kon. Wat ik nou precies ging doen werd pas duidelijk toen Rasmus me kwam vertellen dat ik over 5 minuten klaar moest staan. We bleken eerst naar Verdal te gaan. Na een bezoekje aan het tuincentrum (ik wil een tuin!) en een lesje Noorse geschiedenis, gingen Astrid en Rasmus schoenen kopen en kon ik even door de winkels struinen. Geweldige dingen gezien, maar heb me ingehouden.

Na een uurtje windowshoppen, gingen we nog even naar het internetcafe voor een bak cappucino. Ook niet vervelend. Daar kwam Astrid erachter dat er een opening van een kunstexpositie was. Dat klinkt groter dan het was. Een klein huisje met een stuk of 20 schilderijen, voornamelijk aquarellen. Prachtig allemaal. En de schilder gaf een showtje van hoe hij zijn werk maakte. Heb gelijk zin om te gaan zitten kliederen met verf. Maar dat gaat ff niet. Inmiddels was het bijna 4 uur. Thuis aangekomen nog even met Rasmus balletje overgegooid en me laten inmaken met tafeltennis. Etenstijd: rijstepap. Hmm!

‘We gaan varen,’ zei PM na het eten. ‘Nu!?’ vroeg ik, ik had weer eens net mijn laatste hap naar binnen. Of het nou werk is of vrijetijdsbesteding, het is eten en aan de slag. Nu dus. Ik had kunnen weten dat nu eigenlijk straks betekent. Dus eerst nog een trampoline verplaatsen en een beetje door te tuin lopen. Toen gingen we. ‘Weleens in een kano gezeten?’ ‘Uh, ik geloof het wel, tenminste…?’ Bij het boothuisje aangekomen kwam ik achter het verschil tussen een kajak en een kano. Gelukkig was het een kano. Dát kan ik wel. In een kajak ben ik bang voor natte kleren, maar in deze kano leek dat risico vrij klein. Samen met Rasmus om een van de eilandjes heen gepeddeld en daarna nog een stuk alleen. Vervolgens naar een vriend (McGyver himself) die aan het water woont en een lekker theetje gedronken met witte chocolade. Weer op de boerderij aangekomen, kon ik boven (in de huiskamer) nog een biertje komen drinken en een voetbalwedstrijd kijken. Prima! Toen ik zojuist, in pyamabroek (comfort gaat boven alles hier) en met mijn bril in mijn hand het huis binnenkwam, was er niemand te bekennen. Geen idee waar iedereen hier steeds is, maar hij zal wel ‘straks’ hebben bedoeld. As usual.

Dus…de derde week zit erop. Er lijkt iets veranderd te zijn de afgelopen week. Alsof ze me de eerste 2 weken aan het uittesten waren, hoe hard ze me konden laten werken tot ik echt in elkaar stortte of weigerde ook nog maar iéts te doen. Maar zonder (ok dan, alleen niet tegen hem) te klagen, heb ik alles gedaan wat me gevraagd werd. Ik geloof dat ik goed door de test ben gekomen. De testperiode lijkt voorbij. Steeds als ik me heilig had voorgenomen er nu écht iets van te zeggen als ik aan mijn 8ste uur werk begon en er nog 2 in het vooruitzicht had, kreeg ik een hele middag vrij. Het is sowieso rustiger. Nu zijn het meer de ‘klusjes’ waarvan ik had verwacht dat mijn werk hier zou bestaan, in plaats van uren achter elkaar van zware zooi sjouwen. Graan door de molen halen, een wei omheinen met schrikdraad. Niet te zwaar, niet heel vervelend en gewoon op je gemak.

Dat norse gaat er ook een beetje vanaf, de boer lacht een stuk meer dan voorheen. Ik kan een hele ochtend gaan zwemmen, ik kan de auto lenen, ik word op elk cultureel evenement gewezen dat er te vinden is. Misschien heeft Steinor gezegd dat hij me te hard/veel liet werken. Hij is degene waarmee ik elke week 4 uur in de brouwerij (hokje van 3 bij 3) zit, dus ik ben bang dat hij functioneert als mijn klaagmuur.

Al met al kwam het steeds niet uit te zeggen dat ik niet langer dan december wilde blijven. Ik vond het zelfs een soort van lullig, juist nu ze zo schappelijk waren…Maar wat gezegd moet, moet gezegd. En nieuwe plannen staan al klaar. Dus vanochtend flapte ik eruit dat ik had besloten na december niet meer terug te komen. Nu ook dat gezegd is, lijkt de lucht geklaard en kan ik met goede moed verder met de komende drie maanden. Ik heb een lekker weekend in het vooruitzicht en deze week is eigenlijk, achteraf gezien dan, voorbij gevlogen. Morgen varen met PM en zondag met de Tjechen op stap.

Voor de outsiders onder jullie nog even de redenen van mijn vervroegd vertrek. Ik blijf hier in Inderoy 4 maanden in plaats van 6 maanden. Ik zou in december 3 weken naar huis gaan, om vervolgens terug te komen tot februari. Nu ik heb gezien wat het werk hier inhoudt en wat ik hier doe, hoe ik er hier bij zit en waar ik beland ben, vind ik 6 maanden toch iets te veel van het goede. Die poepschep en die hooivork heb ik nu al wel gezien en ik kijk nu al uit naar alle dingen die ik hierná wil gaan doen. Bovendien kost teruggaan me weer een ticket van 400 euro. Een beetje duur voor 5 weken vroeg opstaan en poepscheppen. Daar komt nog eens de komst van een kersvers neefje bij, die ik de eerste 3 maanden helemaal niet zou zien. Best goed onderbouwd, al zeg ik het zelf.

Gisteravond was het tijd voor mijn eerste avondje uit. Om half 9 ging ik met de auto richting het centrum, op zoek naar de pub. Ik had geen idee waar die zich bevond, maar het is hier zo klein dat het nooit lang zoeken kon zijn. Ik volgde de enige vrouw die ik zag lopen en zij bleek inderdaad naar de pub te gaan. Daar aangekomen, vroeg ik waar ik heen moest en waar ik een kaartje kon kopen. Ik werd naar beneden gebracht en voorgesteld aan iemand die me verder kon helpen. Na mijn kaartje te hebben gekocht, kocht ik een drankje en ging op een van de banken zitten.

Ik begon vrij vooraan, maar er kwamen steeds meer bekenden van degenen die naast me zaten, zodat ik steeds een stukje op moest schuiven. Uiteindelijk zat ik nog bijna achteraan. Maar goed, zo groot is het niet, dus veel maakte het niet uit. Na een halfuurtje om me heen kijken, begon de band te spelen. Ze speelden goede jazz en de zangeres was ook best goed, een beetje zeurderig, maar dat was het eerste uur nog best uit te houden. Daarna begon het me te irriteren en met vroeg opstaan en nog terugrijden in het pikkedonker (aan straatlantaarns doen ze hier ook niet) in het vooruitzicht besloot ik om half 11 terug te gaan. Op zich best een leuke avond, maar iedereen was een jaar of 17 en met grote vriendengroepen, dus ik heb niemand gesproken. Het had leuker geweest als ik er niet alleen was.

Vanochtend heb ik PM verteld dat ik tot december blijf en niet langer. Ik wist niet goed hoe hij zou reageren, maar hij zei niet veel meer dan ‘dat is niet zo’n probleem, want dan is het toch niet zo druk’. Ok…Nou ja, dat is dan in ieder geval geregeld. Heb ik me daar druk om zitten maken..,Daarna ben ik Petra op gaan zoeken om te vragen wat zij dit weekend van plan was en om telefoonnummers uit te wisselen. Ze gaan zondag waarschijnlijk ergens heen, een natuurgebied met houten huisjes of iets. Ik heb nog niet anders gezien dan natuur en houten huisjes, maar het zal wel…Als ze gaan, laat ze me dat weten en komen ze me ophalen. Ook dat is dus geregeld.

Het mag een wonder heten. Wat een dag! En hij is nog niet voorbij én hij gaat nog beter worden. Uiteraard moesten de vaste taken vanochtend gewoon uitgevoerd worden, maar na het ontbijt gingen we direct (lees: na een half uur wachten. ‘Kun je in de tussentijd misschien even de was ophangen’) naar Steinkjer. Opa en oma werden ook (letterlijk) ingeladen en off we go! Ik werd bij het zwembad gedropt en PM zei dat het misschien verstandig was een 10-rittenkaart aan te schaffen. Ik vroeg verbaasd of ik die wel allemaal kon gebruiken dan…volgens hem kwamen ze wel op. Elke keer (om de week) dat hij naar Steinkjer gaat, kan ik gaan zwemmen. Yoehoe! (beetje jammer dat een 10-rittenkaart 100 euro kost, maar dat moet je er dan maar voor over hebben)

In het zwembad aangekomen, bleek er maar 1 persoon te zijn die baantjes aan het trekken was. Heaven dus, vergeleken met dat bejaardengrut wat in NL met hordes tegelijk zonodig moet gaan zwemmen, precies wanneer ik dat ook van plan was. Na een uurtje begonnen mijn spieren te protesteren en verplaatste ik me naar de stoomsauna. Lekker hot & steamy. Vervolgens even een koude douche en door naar de gewone sauna. Nog even een zonnebankje erachteraan en vervolgens Steinkjer in om te…shoppen! Het oude centrum was niet veel soeps, op de cafeetjes na. Maar de shoppingmall voldeed aan al mijn wensen: een Vero Moda. Wat fijne shirtjes gekocht en terug naar de parkeerplaats waar PM om 1 uur weer zou zijn.

Hij zou bellen als hij er was en hij belde om half 2. Toen ik er dus al een half uur zat. Daar begin ik aan te wennen, dus ik had vast een bakkie thee gekocht en me op een bankje geinstalleerd. Onderweg terug naar Inderoy vertelde hij dat het Jazz-seizoen vanavond van start gaat hier. Dat betekent elke week optredens in de … pub. 1) hoera, er is een pub! 2) hoera, ze hebben live-muziek en 3 is de grootste hoera: “als je er heen wilt, mag je de auto wel lenen vanavond”. WAT!? Hoorde ik dat goed? Blijkbaar heeft een beetje flirten (ben je naar de kapper geweest? zit goed!) toch effect…

Daar kwam nog eens bovenop dat als ik het eten zou koken vanavond ik verder vanmiddag niets hoefde te doen. Het kan niet op vandaag. Totdat hij zei wat we gingen eten. Haring. Jugh! Dat was al een domper en toen hij de vis uit de zak haalde was ik helemaal niet zo blij meer. Ik ben gewend aan voorverpakte, schoongemaakte vis. Deze komen zo uit het water met kop en al. Het leukste eraan is dat ík die dus moet gaan schoonmaken. Kop en staart eraf, ingewanden eruit enzo. Ik ga al bijna over mijn nek bij het idee, maar goed. We zullen zien.

Heb je een keer een hele middag vrij (zoals het hoort), regent het de héle middag. Ik ben maar op mijn bed gaan liggen. Een beetje slaap kan nooit kwaad en 7 uur ‘s ochtends lijkt elke ochtend een beetje vroeger te zijn. Hoe rot dat bed ook ligt, ik wil er niet uit.

Toch maar wel gedaan, op de valreep. Na de stallen, was het brouwerij-tijd. Nu is het werk daar niet echt heel boeiend. Je staat 4 uur achter elkaar dopjes op flessen te rammen en etiketten te plakken, maar Steinor is een gezellige vent en dat maakt dat de tijd een stuk sneller gaat. Bovendien had ik al precies uitgerekend dat ik van 7 tot 1 al 6 uur gewerkt had en dus met de stallen vanavond erbij, na de lunch gewoon vrij hoorde te zijn. Ik telde het een paar keer na en bereidde me voor op mijn tegensputteren als PM zou zeggen dat ik nog meer moest werken vanmiddag. Tegen alle verwachting in, kreeg ik zowaar de hele middag vrij. Zonder erom te hoeven vragen.

Morgen gaat PM naar Steinkjer, de grootste stad in de buurt, om spullen voor de boerderij te kopen. Nu is daar ook het zwembad waar ik om gesmeekt had en hij stelde voor dat ik met hem mee ging zodat hij me bij het zwembad af kon zetten. Dan kan ik een uur of 2 zwemmen en dan komt hij me daarna weer ophalen. Jaaa! Dat wil ik! Hij gaat ‘s ochtends al, dus behalve de stallen ‘s ochtends en ‘s avonds hoef ik hopelijk niet teveel te doen.

Steinor vertelde bovendien vanochtend tijdens het etikettenplakken dat hij volgende week een keer naar Trondheim moet om bier af te leveren. Niet helemaal wetend wat de reden was van deze mededeling, besloot ik deze kans niet voorbij te laten gaan en gewoon brutaal te zijn. Ik zei dat ik heel graag mee zou willen als dat zou kunnen…dat kon waarschijnlijk wel. En misschien kon ik dan ook wel gelijk een nachtje bij zijn zus (die van de besjes in de tuin met die kat en dat kind) slapen, zodat ik een dag extra heb. Dat klonk mij eveneens als muziek in de oren. Ik weet alleen niet of PM het ook een goed idee vindt dat ik ‘m 2 dagen peer. Aan de andere kant, die uren heb ik al lang en breed ingehaald…